Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. |
Pragmatica sanctio (λατινικά) ή απλώς pragmaticum (η παρά του βασιλέως γενομένη κρίσις είτε διάγνωσις δίκης) [1]) είναι όρος του Ρωμαϊκού δικαίου, υποδιαίρεση των αυτοκρατορικών διατάξεων, και γενικά θεωρείται ενδιάμεση κατηγορία ανάμεσα στους «Γενικούς Νόμους» (Leges Generales), τους έχοντες ισχύ σε όλη την επικράτεια, και τους «Ειδικούς Νόμους» (Leges Speciales) που ρύθμιζαν τοπικά ή εξειδικευμένα θέματα. Αποδίδεται επίσης «Νομική κύρωση» και δηλώνει αυτοκρατορικό διάταγμα διοικητικού περιεχομένου[2]. Οι Pragmaticae Sanctiones νομοθετoύσαν για μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων, από τη θεσμοθέτηση γενικών κανόνων ως την παραχώρηση αξιωμάτων ή την τακτοποίηση θεμάτων διάφορων κοινωνικών ομάδων. Ο νομικός αυτός τύπος απαντά και με τα ονόματα «Pragmatica Forma» και «Pragmatica Lex» που μπορούν στα νεοελληνικά να αποδοθούν και ως Κυρωτικοί Νόμοι.
Ο συγκεκριμένος νομικός τύπος πρωτοεμφανίστηκε σε Νεαρά των αυτοκρατόρων Θεοδοσίου και Ονώριου (δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) που εκδόθηκε μεταξύ του 408 - 412 μ.Χ. και απευθύνεται στον Κόμη των Θείων Θησαυρών (Comes sacrarum largitionum).
Οι νόμοι σε αυτόν τον τύπο προσδιορίζονται γύρω στους 30 με πιο γνωστό τον “Pragmatica Sanctio pro petitione Vigilii" του αυτοκράτορα Ιουστινιανού αλλά και τις Νεαρές 121, 151, και 152 και πάλι του Ιουστινιανού.
Επί εποχής Ιουστινιανού οι νόμοι αυτοί συντάσσονταν από ειδικό τμήμα της αυτοκρατορικής γραμματείας που το στελέχωναν εξειδικευμένοι διοικητικοί υπάλληλοι, οι Pragmaticarii.
Mε το πέρασμα των αιώνων η ανατολική αυτοκρατορία σταμάτησε να εκδίδει τέτοιου τύπου νόμους, η δυτική ωστόσο συνέχισε να τους χρησιμοποιεί ώς και στα νεότερα χρόνια, κυρίως η παπική Γραμματεία και οι καγκελαρίες των βασιλιάδων, αλλά όχι με το ίδιο εννοιολογικό πλαίσιο όπως στα ρωμαϊκά χρόνια. Πλέον οι Pragmaticae Sanctiones αφορούσαν σε οποιονδήποτε κανόνα ή νομική διάταξη που διατυπώνεται επίσημα από έναν απόλυτο μονάρχη και προβλέπει θεμελιώδεις πτυχές του Κράτους, που ρυθμίζουν θέματα όπως η διαδοχή στον θρόνο, θέματα κρατικής θρησκείας και άλλα. Οι Pragmaticae sanctiones προσδιορίζονται γενικά από το έτος κατά το οποίο θεσπίστηκαν ή από το όνομα του συντάκτη τους. Όταν παρατίθεται ως κύριο όνομα και δεν χαρακτηρίζεται διαφορετικά, αναφέρεται συνήθως στο Δυναστικό κληρονομικό δίκαιο του 1713.