A literatura angolana naceu antes da Independencia de Angola en 1975[1], pero o proxecto dunha ficción que outorgaría a soberanía aos africanos xurdiu ao redor de 1950, xerando o movemento Novos Intelectuais de Angola. A literatura angolana adoita tratar temas como os prexuízos, a dor causada polos castigos corporais, o sufrimento pola morte dos seres queridos e a exclusión social.
A palabra literaria xogou un papel importante en Angola na superación da súa condición de colonia. Presente nas campañas de liberación, foi o encargado de facerse eco do berro de liberdade dunha nación que levaba moito tempo silenciada, pero nunca esquecida. O angolano vive, dende hai tempo, entre dúas realidades, a sociedade colonial europea e a sociedade africana; Os seus escritos son, pois, o resultado desta tensión entre os dous mundos, un con escritos na orixe da realidade dialéctica, o outro con trazos de ruptura.