![]() | ||||||
Kod MKOl |
NZL | |||||
---|---|---|---|---|---|---|
Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1968 Grenoble | ||||||
Chorąży | ||||||
Liczba zawodników |
6 w 3 konkurencjach w 1 dyscyplinie | |||||
|
Nowa Zelandia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1968 – sześcioosobowa kadra sportowców reprezentujących Nową Zelandię na igrzyskach w 1968 roku w Grenoble.
Reprezentacja składała się z dwóch kobiet i czterech mężczyzn, którzy wystąpili w jednej z dziesięciu dyscyplin, które Międzynarodowy Komitet Olimpijski włączył do kalendarza igrzysk[1]. Wszyscy zawodnicy wystartowali w zawodach narciarstwa alpejskiego i dla każdego z nich był to debiut na igrzyskach olimpijskich. Najmłodszym reprezentantem Nowej Zelandii była niespełna osiemnastoletnia Margot Blakely, najstarszym zaś mający dwadzieścia pięć lat Thomas Huppert[1], który był jednocześnie chorążym reprezentacji[2].
W składzie reprezentacji znajdował się również Chris Womersley, który jednak z powodu kontuzji nie wystartował w żadnej konkurencji[3], a także dwóch oficjeli[4]. Rolę attaché olimpijskiego pełnił Jacques Arthaud[5].
Nowozelandzki Komitet Olimpijski, powstały w 1911 roku i uznany przez MKOl w roku 1919[6], po raz pierwszy wysłał zawodników na zimowe igrzyska w 1952 roku, a następnie w roku 1960. Brak reprezentacji w latach 1956 i 1964 spowodowany był niskim w ocenie selekcjonerów kadry poziomem zawodników[3]. Igrzyska w Grenoble były zatem trzecim startem Nowozelandczyków – w poprzednich dwóch występach reprezentanci tego kraju nie zdobyli żadnego medalu[2].
Najwyższą pozycję – trzydziestą – zajęła Anne Reid w żeńskim slalomie[4], wyprzedzając jednakże tylko jedną zawodniczkę[7]. Za najlepszy wynik Nowozelandzki Komitet Olimpijski uznał zatem 42. lokatę Roberta Palmera wśród 73 sklasyfikowanych w zjeździe zawodników[3].
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie w-sl